Πρόεδρος ΑΟ Ελλοπιακός… Καμούτσης Αναστάσιος: Φτάσαμε την ομάδα στα Σαλόνια του Ελληνικού Ποδοσφαίρου

15 χρόνια πριν, τον Ιούνιο του 2009, μου ανατέθηκε η διοίκηση της ομάδας του χωριού μου, ΑΟ Ελλοπιακός.

Μια ομάδα με τη μεγάλη πλειοψηφία από παιδιά του χωριού και μεγάλης αξίας παίκτες, μιας και ο βασικός κορμός είχε μόλις συγκροτηθεί από παίκτες του χωριού που είχαν εγκαταλείψει τις ομάδες τους, της Δ’ Εθνικής, και γύρισαν στο Γ’ τοπικό για να ζωντανέψουν τον ΑΟ Ελλοπιακός.

Εκατοντάδες οι άνθρωποι που σφίξαμε τα χέρια, γίναμε φίλοι, δεθήκαμε και προχωρήσαμε μαζί.
Από τους ανθρώπους που διοίκησαν το ποδόσφαιρο της Βοιωτίας τα 15 αυτά χρόνια, από τις δεκάδες των διαιτητών, από τις πολλές δεκάδες των ποδοσφαιριστών μέχρι και τις εκατοντάδες των φιλάθλων.
Υιοθέτησα ένα νεογέννητο παιδί με όλη τη σημασία της λέξης το οποίο το μεγάλωσα φτάνοντας το ώστε να τελειώσει και το γυμνάσιο 15 χρονών.

Στην πορεία αυτή, μέλημά μου ήταν να φτιάξω μία ωραία οικογένεια. Με μέλη της τους συνεργάτες μου που με τίμησαν με τη βοήθειά τους και τη συμπαράστασή τους. Η οικογένεια αυτή λειτούργησε όπως όλες οι οικογένειες. Με αγκαλιές και χαρές, με δάκρυα από λύπη αλλά κι από χαρά που έφερναν οι επιτυχίες και οι αποτυχίες μας. Με εξάρσεις, με εντάσεις, με διαφωνίες και ξανά αγκαλιά. Όπως μία ζωντανή ομάδα ανθρώπων. Τόσο απλά.

Αποχωρώντας εχθές από την προεδρία και τη διοίκηση της ομάδος, προσπάθησα στην άυπνη νύχτα μου να σβήσω κάθε αρνητικό που εισέπραξε η ψυχή μου αυτά τα 15 χρόνια.
Η συνείδησή μου και ο χαρακτήρας μου ποτέ δε θα μου επέτρεπαν να μείνω στα αρνητικά. Έχω μάθει να δημιουργώ και να παλεύω 24 ώρες το 24ωρο.

Έχω μάθει να μη βάζω όρια στους ορίζοντές μου.

Όποιος όμως προσπαθεί και μάχεται και δεν κρύβεται όπως όταν ήμασταν μικροί και κρυβόμασταν στα φουστάνια της μαμάς μας και περπατάει στους δρόμους και στα δύσκολα και δύσβατα μονοπάτια, είναι λογικό πολλές φορές να στραβοπατήσει και να ματώσει. Όπως όταν ήμασταν μικρά, έτσι και εγώ στραβοπατούσα, μάτωνα, σκούπιζα τα αίματά μου και ξαναέτρεχα μπροστά.

Είναι επίσης λογικό, με βάση αυτό που λένε «κακό χωριό τα λίγα σπίτια», και αναμενόμενο βέβαια για μένα να δεχθώ τις επιθέσεις από κάποιους φίλους. Ναι, ναι, καλά καταλάβατε, από αυτούς που ψάχνουν ως αδύναμες σκιές μέσα στο σκοτάδι να κάνουν αισθητή την παρουσία τους από τα πατώματα που οι ίδιοι επέλεξαν να ζήσουν, ως ματαιοπονία και κακόβουλη αντίδραση και όχι ως εποικοδομητική παρουσία.
Το μεγάλο ευχαριστώ με την αποχώρησή μου θα το χαρίσω σε αυτούς. Είστε κι εσείς κομμάτι της ζωής μου.

Θέλω να ευχαριστήσω επίσης αυτούς που βρεθήκαμε στην κόντρα αγωνιστικά και αγκαλιαστήκαμε μετά το 90.
Να ευχαριστήσω τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου που με τίμησαν με την εκτίμησή τους και το χαμόγελο που μου πρόσφεραν.
Να ευχαριστήσω τα τρελόπαιδα που βρέθηκαν γύρω μου και έδωσαν χρώμα και ζωντάνια στο κομμάτι αυτό της ζωής μου.
Να ευχαριστήσω και ξέρω ότι τους πίκρανα, μιας και ο ρόλος του προέδρου είναι και ο ρόλος του κακού, τους προπονητές που για κάποιους λόγους δίκαια ή άδικα αναγκαστήκαμε να διακόψουμε τη συνεργασία μας.
Να ευχαριστήσω εκείνους που με πλησίασαν και ζήτησαν την βοήθειά μου και εγώ στάθηκα ικανός να ανταποκριθώ, παίκτες και ομάδες.
Να ευχαριστήσω τελειώνοντας αυτούς τους ανθρώπους του πόνου και του μόχθου, και εννοώ τους συμπατριώτες μου που όχι μόνο έδωσαν την ψυχή τους σαν ποδοσφαιριστές, αλλά έδωσαν και το καλύτερο δυνατό συμμετέχοντας στη διοίκηση, μέχρι που φτάσαμε στο απίστευτο να κατακτήσουμε το πρωτάθλημα, τη δεύτερη θέση στα μπαράζ ανόδου στη Γ’ Εθνική και γράψαμε ιστορία για μία χρονιά σ’ αυτήν την κατηγορία, σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή ομάδων που ούτε σαν σενάριο φαντασίας δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε να τους αντιμετωπίσουμε ακόμα και σε φιλικό.

Ήθελα να ήμουν ένα παράδειγμα ότι άσχετα από τις επιστήμες, άσχετα από την κούραση, άσχετα από τον ρόλο που έχει ο καθένας μας μέσα στην κοινωνία, έχουμε βαθιά υποχρέωση να στηρίζουμε τις δομές της κοινωνίας. Μια απ’ αυτές είναι και ο αθλητισμός. Και αυτό προσπάθησα να κάνω, θεωρώντας ότι κάτι το ελάχιστο πέτυχα.

Ο Ελλοπιακός θα συνεχίσει να υπηρετεί σε τοπικό επίπεδο τον ερασιτεχνισμό και την ανάδειξη των ταλέντων και θα έχει την υποστήριξή μου.

Δεν μπορώ να μην κλείσω τον μακροσκελή αυτόν μονόλογο, παρά με τη βαθιά πληγή που έχω μέσα μου και δύσκολα θα κλείσει, και δεν οφείλεται αλλού παρά μόνο στην απώλεια ενός παλικαριού που δεν είναι άλλος από τον άρχοντα που χάσαμε πρόσφατα, τον Στάθη τον Χατζηλάμπρο.

Ως αντίο αφιερώνω όλες τις επιτυχίες των 15 χρονών στην ψυχή του Στάθη, με την ευχή να αναπαύεται ήρεμος.

Ελπίζω και θα ήμουν χαρούμενος αν κατάφερα να είναι τα θετικά πολύ περισσότερα από τα αρνητικά, από εμένα προς όλους σας τα 15 εφτά χρόνια.
Αντίος.

© 2023 – E-Sterea.gr

e-sterea.gr
Click to Hide Advanced Floating Content