Booking.com

 

banner 971x375 okmikro

Το άλμα

thalassa zeugari
Είχα δίλημμα για τον τίτλο του άρθρου αυτού. «Δύσκολοι αποχαιρετισμοί», ή «Ο χρόνος που κυλά»; (ή κάπως έτσι). Αφορμή στάθηκαν διαδοχικές απώλειες προσφιλών και αγαπητών ανθρώπων, που η θωριά τους με ακολουθούσε από τα παιδικά μου χρόνια. Και ένιωσα, ξαφνικά, να ορφανεύω από εικόνες, αναμνήσεις και φωνές. Ένιωσα να μικραίνει το σκηνικό των παιδικών μου χρόνων και ‘γω να γιγαντώνω τόσο, ώστε να μη χωράω πια σε αυτό. Έμενα μόνη, να κοιτώ από ψηλά και μακριά παιδικές εικόνες. Ένιωσα να γίνομαι μια άλλη, που παρακολουθεί από μακριά τον εαυτό μου να παίζει ακόμη στο στενό μπροστά στο σπίτι μου και να περπατάει προς το σχολείο με την παιδική σάκα στον ώμο.

Όσο μεγαλώνω, αντιλαμβάνομαι διαφορετικά το χρόνο. Όχι μέσα από μένα. Μέσα από τα παιδιά μου, τους μαθητές μου, δηλαδή, που από γυμνασιόπαιδα είναι, πλέον,  φοιτητές και επαγγελματίες. Μέσα από τα παιδιά αντιλαμβάνεσαι το χρόνο. Και μέσα από τους ανθρώπους που κουβαλάς από τότε που εσύ ήσουν παιδί. Και, τότε, συνειδητοποιείς ότι μεγαλώνεις και πως ο αποχαιρετισμός είναι αναπόφευκτος. Μοιάζει σαν τιμωρία, σαν ένα βίαιο τράνταγμα, αλλά αποτελεί, απλώς, τη φυσική συνέχεια της ζωής. Η αγαπημένη μου Χρυσούλα έλεγε: «αρκεί να μη χαλάει η σειρά, παιδί μου». Εκεί η φύση είναι διεστραμμένη. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Αναρωτιέμαι τι τρομάζει πιο πολύ. Η απώλεια ή ο φόβος της επερχόμενης μοναξιάς; Η σκληρή συνειδητοποίηση της φθοράς; Ο συνδυασμός όλων αυτών; Πώς μπορείς να τον αντιμετωπίσεις;  (γιατί να συμφιλιωθείς είναι ακατόρθωτο, θαρρώ.) Με ψυχραιμία και υπομονή; Με σιωπή και θάρρος; Κυνικά ή με θρησκευτική ευλάβεια; Όσες φορές και να το σκέφτηκα απάντηση σοφή ή έστω αποτελεσματική δεν βρήκα. Μέχρι που σε ανύποπτο χρόνο ανέσυρα από τη μνήμη μου (την είχα ποτέ αποσύρει, άραγε;) μια εικόνα. Με φως και αγάπη. Και χαμόγελα και ανεμελιά. Και βρήκα έναν τρόπο ν αντιμετωπίζω τους αποχαιρετισμούς- αποχωρισμούς. Η ΑΓΑΠΗ. Η «κραταιά αγάπη» όπως γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη που η δύναμή της είναι πάνω από το φθαρτό. Η αγάπη είναι πέρα και πάνω από το χρόνο, γιατί τον σταματά. Αν μπορέσεις να μείνεις εκεί, δίχως να συλλογιστείς την άλωση του χρόνου, έχεις κερδίσει. Όχι βέβαια αυτόν, αλλά το ταχύ του βήμα πίσω σου. «Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά». Ο σοφός ποιητής έχει ήδη δείξει το δρόμο…

(photo: Luis Irissari@Flickr)

lion news

back To school livadeia facebook 600x500

SHEIN Many GEO's

SHEIN Many GEO's

AliExpress WW

ΥΓΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΑΞΙΔΙΑ

AliExpress WW

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ

pnevmatika sokolatakia

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΔΕΡΗ- Ανασκαφές στο χτες...

sideri

Booking.com

argiris taxi

 

lempesis

lefkiano

parostop

camora

 

monomaxoi2

KTEL THIVAS

 

 

 

ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑDIKIGOROS2 E STEREA.GR LOGO
 

aggelies

 

 

ΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΩΝ

FACEBOOK